Diagnoza

Jeżeli zarażony cieszy się pełnią zdrowia, jego organizm poradzi sobie z wirusem samoistnie i przetworzy go w stan nieaktywny, niezdolny do zarażania i powodowania jakichkolwiek powikłań. Zazwyczaj cytomegalia nie jest szkodliwa a jej leczenie nie jest konieczne. Największe spustoszenie sieje u osób z osłabioną odpornością oraz w przypadku płodów i noworodków. 

Główna uwaga skupia się właśnie na przebiegu tej choroby u kobiet ciężarnych i osób pozostających z grupie zwiększonego ryzyka.

Uważa się też, że ciąża może zwiększać wrażliwość ciężarnych na zakażenie wirusem oraz na uaktywnienie się postaci dotychczas nieaktywnych.

Dzieci matek zarażonych CMV w ciąży zazwyczaj od urodzenia mają problemy zdrowotne. Diagnozuje się u nich zespól cytomegalii wrodzonej z takimi objawami jak: powiększenie śledziony i wątroby, żółtaczkę, wylewy podskórne, zapalenie płuc. Niekiedy cytomegalowirus na początku pozostaje w uśpieniu, a daje o sobie znać nawet klika lat później, a skutkiem jest np. całkowita utrata słuchu, zaburzenia widzenia lub opóźnienia umysłowe.

Tak naprawdę nie ma skutecznej metody, by ochronić się przed zakażeniem cytomegalowirusem – jest to choroba niezwykle powszechna a ponadto do zakażenia może dojść nawet poprzez dotyk. Niektórzy uważają, iż lepiej zarazić się nią będąc w pełni zdrowym, by móc wytworzyć niezbędne do jej zwalczania i uśpienia przeciwciała aniżeli walczyć z chorobą podczas stanu obniżonej odporności.

Diagnoza dotycząca cytomegalii musi być wsparta specjalistycznymi badaniami. W tym celu wykonuje się badania moczu oraz krwi – to badania serologiczne o wskaźnikach IGg i IgM, których celem jest określenie poziomu przeciwciał. O zakażeniu pierwotnym cytomegalią świadczy obecność przeciwciał IgM oraz znaczny wzrost IGg.

Interpretację wyników badań na obecność wirusa cytomegalii można traktować następująco:

IgM (-) IgG (-) – brak zakażenia;

IgM (+) IgG (-) – zakażenie „świeże”;

IgM (+) IgG (+) – choroba w pełni;

IgM (-) IgG (+) – stan po przebyciu choroby (choroba w uśpieniu, nabyta odporność).

Najnowszą metodą wykrywania infekcji są testy oparte na detekcji materiału genetycznego wirusów za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Przewaga PCR jest jednoznaczna- czułość i swoistość testu wynosi ponad 99%, a metoda pozwala na wykrycie bardzo małej liczby wirusów- teoretycznie nawet jednego. Materiał potrzebny do badania uzyskuje się podczas pobrania wymazu z zakażonych okolic (zarówno podczas występowania zmian, jaki w przypadku bezobjawowego przebiegu): z żołędzi, napletka, sromu, pochwy, szyjki macicy, jamy ustnej i gardła oraz okolicy odbytu. Inną możliwością jest wykonanie badania z pierwszych 15-20 ml porannego moczu.

Chociaż badania tego rodzaju nie są zakwalifikowane do standardowego i obowiązkowego pakietu badań wykonywanych przez kobiety ciężarne, dobrze jest jeśli kobieta wykona je w III trymestrze ciąży – wtedy możliwe jest zdiagnozowanie ewentualnych następstw choroby u płodu.

Kobieta ciężarna może nie odczuwać żadnych objawów zakażenia – jeśli takowe występują, mają najczęściej postać białych upławów. W czasie reaktywacji wirusa dochodzi także do pogorszenia wyników badania cytologicznego – z grupy I na II.

Badania wykonuje się zazwyczaj także w celu określenia przyczyny przedwczesnych porodów, poronień czy wad wrodzonych noworodków.

U samych nowo narodzonych dzieci, badania na obecność wirusa cytomegalii wykonuje się w przypadku nieprawidłowego przebiegu żółtaczki poporodowej, wysypek skórnych czy zaburzeń jelit.

 Polecamy stronę gdzie znajdziesz fajne przepisy na drinki 

 Polecamy stronę gdzie znajdziesz fajne przepisy na drinki