Typy zakażeń cytomegalią

Zakażenie wrodzone

Dochodzi do niego najczęściej, jeśli matka tuż przed zajściem w ciążę lub podczas ciąży ulegnie zakażeniu pierwotnemu (po raz pierwszy w życiu zetknie się z wirusem). Wirus przenika do płodu w około 40% przypadków. Jeśli jest to nawrotowe zakażenie ciężarnej, częstość zakażenia płodu jest znacznie mniejsza – około 1% przypadków, a jeśli się pojawiają objawy kliniczne, to są łagodniejsze. Im wcześniej w ciąży płód ulegnie zakażeniu, tym bardziej niekorzystne następstwa; częściej dochodzi do utraty płodu (poronienie, obumarcie wewnątrzmaciczne), a gdy ciąża jest utrzymana, dziecko może się urodzić z małą masą ciała oraz cechami klinicznymi przebytego wewnątrzmaciczne zakażenia w postaci małogłowia, niedosłuchu, wad rozwojowych narządu wzroku.

Dzieje się tak, gdyż płód w początkach rozwoju nie jest jeszcze zdolny do wytwarzania przeciwciał odpornościowych i nie otrzymuje ich również od matki drogą przezłożyskową. W niektórych przypadkach zakażeń wewnątrzmacicznych dziecko rodzi się w stanie ciężkim, z objawami czynnego zakażenia przypominającymi sepsę bakteryjną (zakażenie w II trymestrze ciąży). W zakażeniu wrodzonym objawy kliniczne dotyczą głównie:ośrodkowego układu nerwowego i narządów zmysłów: osłabione lub wzmożone napięcie mięśniowe, osłabiony odruch ssania, drgawki, małogłowie (częściej) lub wodogłowie, zwapnienia śródmózgowe, zapalenie siatkówki i naczyniówki oka, zaćma, oczopląs, niedosłuch, układu krwiotwórczego: wybroczyny, wysypki skórne, niedokrwistość, małopłytkowość, powiększenie śledziony, układu pokarmowego: żółtaczka, cholestaza, zapalenie wątroby i jej powiększenie, stan zapalny i owrzodzenia przewodu pokarmowego.

 

Zakażenie pierwotne

O tego rodzaju zakażeniu cytomegalią mówić można w przypadku, kiedy zakażony ma po raz pierwszy styczność z wirusem. Do zakażenia dochodzi najczęściej w okresie dzieciństwa a wirus nie daje żadnych objawów. Od czasu zakażenia pierwotnego, organizm ludzki rozpoczyna wytwarzanie przeciwciał odpornościowych, których zadaniem jest utrzymywanie cytomegalii w stanie nieaktywnym. Do uaktywnienia może dojść w wyniku nagłego osłabienia odporności a początkowymi objawami cytomegalii będzie wtedy gorączka, kaszel, osłabienie organizmu czy powiększone węzły chłonne – stan ten bardzo często przypomina przeziębienie lub mylony jest z grypą.

 

Zakażenie chroniczne

Do zakażenia tego rodzaju dochodzi już po zakażeniu pierwotnym. Również w tym przypadku chory nie zauważa zazwyczaj żadnych początkowych objawów chociaż wirus jest wydzielany a osoba zainfekowana może zarażać innych. Kiedy dochodzi o nieaktywnej fazy cytomegalii, wirus najczęściej umiejscawia się w węzłach chłonnych, gruczołach wydzielniczych bądź nerkach i tak już pozostaje. Osoba, która została zakażona wirusem cytomegalii nie może jej całkowicie wyleczyć, CMV pozostaje już do końca życia jednak może trwać w fazie uśpionej.

 

Reaktywacja zakażenia pierwotnego

Następuje w wyniku osłabienia odporności, ale trzeba zaznaczyć, że również ta forma nie daje najczęściej żadnych objawów cytomegalii. Chory z aktywną formą wirusa po prostu zaraża innych a stan taki trwać może kilka miesięcy a nawet kilka lat. Udowodniono, że aktywna forma wirusa trwa dłużej u dzieci.

 

 

Jeżeli zarażony cieszy się pełnią zdrowia, jego organizm poradzi sobie z wirusem samoistnie i przetworzy go w stan nieaktywny, niezdolny do zarażania i powodowania jakichkolwiek powikłań.